ADD SANAL MAĞAZA

Bilim Danışma Kurulu üyemiz Mimar Sezar AYGEN vefatını üzüntüyle öğrenmiş bulunuyoruz. Ankara Mimarlar Odası üyesi olan Sezar Aygen Yurt içinde ve dışında pek çok projenin ve Ulusal-Uluslararası Mimarlık yarışmalarında kazandığı çok sayıda ödülün sahibidir.  Ailesine, Atatürkçü Düşünce Derneği camiasına ve sevenlerine başsağlığı dileriz.

 

Genel Başkanımız Tansel Çölaşan Saygın Yazar Muzaffer İzgü'nün evinde ailesine taziyelerini sundu.

BU GÜN, BU TOPRAKLARDA DİNİ BAYRAMLARIMIZI ÖZGÜRCE KUTLUYORSAK BUNU 23 NİSAN, 19 MAYIS, 30 AĞUSTOS VE 29 EKİM MİLLİ BAYRAMLARIMIZA VE ONLARI KANLARI KARŞILIĞINDA BİZLERE ARMAĞAN EDENLERE BORÇLUYUZ. 30 AĞUSTOS ZAFER BAYRAMI VE KURBAN BAYRAMI TÜRK MİLLETİNE KUTLU OLSUN.

TANSEL ÇÖLASAN
ATATÜRKÇÜ DÜŞÜNCE DERNEĞİ GENEL BAŞKANI

Genel Başkan Tansel Çölaşan, Genel Sekreter  Öner Tanık, Genel Sekreter Yardımcısı Lütfü Kırayoğlu, GYK Üyeleri Gürhan Akdoğan ve Ömer Kaya kampa katıldılar.

Genel Başkan Tansel Çölaşan güncel, siyasal konular hakkında, Genel Sekreter Öner Tanık Atatürkçü Düşünce Derneği ve kurumsal kimliği hakkında gençlerle söyleşi gerçekleştirdiler

YÜKSEK SEÇİM KURULU BAŞKANLIĞINA

 

Bilgi edinme yasası kapsamında aşağıdaki sorularımızın yanıtlanmasını dileriz.

1.     16 Nisan Halk Oylaması için:

a)     Kaç adet filigranlı zarf ve oy pusulası bastırıldı?

b)    Kaç adet zarf ve oy pusulası sandık kurullarına dağıtıldı?

c)     Sandıklarda kullanılmayan kaç adet zarf ve oy pusulası var?

d)    Deponuzda kaç adet zarf ve oy pusulası var?

2.  Suç Duyuruları:

a)     Zarf ve oy pusulalarını talimatlarınıza rağmen görevini yerine getirmeyerek mühürlenmesinde ihmali görülen kaç sandıktaki görevliler hakkında suç duyurusunda bulundunuz?

b)    Suç duyurusunda bulunduğunuz sandık kurulu sayısı, mühürsüz zarf ve oy pusulalarını geçerli sayan kararınızın “seçim sonuçlarını etkileyecek” gerekçesini haklı kılmakta mıdır?

 

 

 

Öner TANIK

Genel Sekreter

 

 

ADD Kurucu Genel Başkanı Prof. Dr. Muammer Aksoy 1917 yılında Antalya’nın İbradı ilçesinde doğdu. Yaşamı boyunca Atatürk Devrim ve İlkelerini savundu. 31 Ocak 1990 tarihinde evinin önünde kurşunlanarak şehit edildi. 2017 yılı Muammer Hocamızın yüzüncü doğum yılı. Hocamızı “Bilim ve Üniversite Özerkliği” konusundaki mücadelesini anlatan bir yazı ile anmak istedim. Ruhu şad olsun.

BİLİM ÖZGÜRLÜĞÜ VE ÜNİVERSİTELERİN ÖZERKLİĞİ MÜCADELESİ

Ülkemizde üniversitelerin gelişmesi Cumhuriyet dönemindeki düzenlemelerle sağlanmıştır.

Örneğin, 1933 yılında yapılan Üniversite reformu ile İstanbul Darülfünunu kaldırılmış, yerine İstanbul Üniversitesi kurulmuştur. Bu reformda, her ne kadar üniversite özerkliği söz konusu değilse de bu durumu  yeni kurulan cumhuriyet yönetiminin, devrimleri sağlamlaştırma ve özerkliği bu aşamadan sonra getirme çabası olarak anlamak gerekir. Söz konusu reformda, öğretim üyelerinin tanımları (ordinaryüs, profesör, doçent vb.) yapılmış, üniversite genel bütçeye bağlanmış, yapım ve onarımlar için Millî Eğitim Bakanlığına yetki verilmiştir.

Üniversite özerkliğinde en ilerici adım yine Cumhuriyetin devrimci yöneticileri tarafından atılacaktır. 1946 yılında Hasan Âli Yücel’in Millî Eğitim Bakanı iken yapılan üniversite reformu ile 1933 yılında yapılan reform “geçici dönem” olarak adlandırıldı ve fakülteler dâhil olmak üzere özerklik gündeme geldi. Örneğin, Millî Eğitim Bakanının denetimi kaldırıldı.

Ayrıca üniversitelerin mali kaynakları olarak, genel bütçeden verilecek ödenek yanında, harçlar ve ücretler, bağışlar, vasiyetler, döner sermaye gibi gelir kalemleri tanımlandı. Öğrencilerin, kanunlar çerçevesinde dernek kurmalarının yolu açıldı.

Hürriyetleri sağlayacağı söylemiyle iktidara gelen Demokrat Parti iktidarı, 1953 yılında 6185 sayılı yasa ile öğretim üyelerinin siyasetle uğraşmalarını yasakladı; 1954 yılında ise öğretim üyelerinin Millî Eğitim Bakanlığı emrine alınmasını sağlayan 6435 sayılı yasayı çıkararak, üniversite özerkliğini tamamen ortadan kaldırdı.

6435 sayılı yasanın ikinci maddesi aynen şöyleydi: “Üniversitelerin kuruluş kadrolarına dahil bilumum mensupları hakkında, senatonun mütalaası alındıktan sonra, tayinlerindeki usule bakılmaksızın Maarif Vekili tarafından resen tatbik olunur.”

Muammer Aksoy Forum Dergisinde bu iki yasayı hukuken çözümleyen, yorumlayan ve siyaseten Türkiye’ye getireceği zararları anlatan makaleler kaleme aldı. Bu yazılarda Hasan Âli Yücel’in sağlamak istediği çağdaş anlayışa artı yönde katkılar getiriyordu.

Örneğin, 01.10.1955 tarihinde yazdığı “Fikir, İlim ve Öğretim Hürriyeti Üniversite Muhtariyeti (özerkliği)” başlıklı yazısında “Fikir hürriyeti uğrunda asırlarca yapılan mücadeleler neticesinde nihayet anlaşılmıştır ki, fikre tahakküm etmeğe kalkışmak, hataların en büyüğü, haksızlığın en ağırı ve cemiyet için en zararlısıdır. (…) Fikirleri açığa vurmanın kahramanlığa muhtaç olduğu bir yerde ise, hakiki manasıyla bir terakkiyi (gelişmeyi) ve hele batı medeniyetinin üstün seviyesine yükselebilmeyi, ancak mucizelerden beklemek gerekir.

(…)Bir memlekette diktatörlük idaresinin sona ermesi ve üniversite istiklalinin Anayasa ile yahut kanunla teminat altına alınması, genellikle aynı anlara isabet etmektedir.” diyordu.

Yine 15.10.1955 tarihinde yazdığı “İlim Hürriyetini Zedeleyen 6185 Sayılı Kanun Hakkında” başlıklı yazısı, Demokrat Parti iktidarının 1953 yılında çıkardığı 6185 numaralı kanunu eleştiriyordu. Aksoy bu yazısında, konuyla ilgili 1946 yılında çıkarılan kanunun üniversite özerkliğini temin ettiğini belirtiyor, ancak öğretim hocalarına “her türlü siyasi yayın veya beyanlarda bulunmayı yasaklayan” ve ilim hürriyetini kısıtlayan bu kanundan sonra “ilmin vardığı neticeleri tam bir serbestlikle ifade etmek imkânı kalmamıştır” diyerek, üniversite hocalarının görevlerinden alınmaları tehdidi karşısında memleket meselelerini objektif bir surette incelemeye cesaret edemeyeceklerini” belirtiyordu.

Aksoy’a göre üniversite özerkliği, akademisyenlerin bilim özgürlüğüne sahip olması demekti. Üniversite, akademik standartları belirleyebilmeli ve idari alanda özellikle personele ilişkin kararları kendisi alabilmeliydi.

6435 sayılı kanun, üniversite muhtariyetini iki bakımdan da bertaraf etmektedir: Evvela, bir üniversite üyesinin vazifesinde kalıp kalmamasını, Üniversitenin değil de, Vekilin iradesine bağladığından, idari muhtariyet kati surette zedelenmiştir. Diğer taraftan, daha kötü olarak, vekilin salahiyeti hiçbir objektif kıstasa bağlanmayıp keyfe bırakıldığından, akademik ilim hürriyeti imha edilmiştir. Zira bu imkândan siyasi maksatlarla faydalanılacağı meydandadır. Aksi hâlde, hükmün hangi şartlar altında tatbik olunacağı tespit edilirdi.”

Muammer Aksoy bu yazıyı yazdıktan sadece 9 ay sonra haklı çıkacaktı. 1956 yılı Kasım ayında yaşanan Siyasal Bilgiler Fakültesi Olayı, demokratik gelişim sürecimiz açısından bugün hâlâ tazeliğini koruyan ender olaylardandır. Aksoy’un tahmin ettiği üzere DP, bu yasayı siyasi amaçları için kullanacak, senatonun, “hayır” görüşüne rağmen, Millî Eğitim Bakanı aksi yönde ve keyfi kararlar alacaktı.

Siyasal Bilgiler Fakültesi Olayı

3 Kasım 1956 tarihinde, Siyasal Bilgiler Fakültesi açılış töreninde konuşan Dekan Prof. Dr. Turhan Feyzioğlu, Demokrat Parti yöneticilerini rahatsız eden (!) şu ifadeleri kullandı: “(…)  asla nabza göre şerbet sunan; kötüye, zararlıya fetva veren birer sözde münevver hâline gelmeyelim.”

Bu konuşmadan sonra Demokrat Parti’yi destekleyen kimi gazetelerce konuşma çarpıtıldı. Feyzioğlu aleyhine kamuoyu yaratma çabaları sonuçsuz kalmadı ve bu konuşma nedeniyle Millî Eğitim Bakanı Prof. Dr. Ahmet Özel imzalı bir yazı ile 6435 sayılı kanun kapsamında üniversite senatosunun görüşü istendi.

27.11.1956 tarihinde toplanan Senato, Bakanlığın yazısını görüştü ve Feyzioğlu hakkında 6435 sayılı kanunun uygulanmasına yer olmadığı yönünde aldığı kararı bakanlığa bildirdi.

Fakat senatonun bu görüşüne rağmen Millî Eğitim Bakanı, ilgili yasa uyarınca Feyzioğlu’nun Bakanlık emrine alındığını, ilgilinin görevinden ayrılma tarihinin bildirilmesini isteyen bir yazıyı rektörlüğe tebliğ etti.

Sadece birkaç saat sonra olay gazetelere yansıdı. Değişik görüşlere sahip kesimlerden, karşı çıkışlar ya da destek açıklamaları yapıldı. Konu ülke gündemine taşındı. Başbakan Adnan Menderes öğretim üyelerini küçümseyerek,“iki tane profesör, üç tane doçentle teşriki mesai ederek, ‘bu memlekette üniversite muhtariyeti yoktur’ diye memleketi içten dıştan kötülerse, buna asla müsaade etmeyeceğiz” diyordu.

Aksoy’un, Menderes’e yanıtı hem sert hem de ironik oldu. Aksoy, küçük hesaplar peşinde koşan, kişisel çıkarları için doğrunun ve gerçeğin yolundan ayrılanları zavallı olarak niteliyordu: “Menderes’in görüşünde de haklı olan bir tarafın bulunduğunu itiraf etmek gerekir: Evet, her meslek ve makamda olduğu gibi, doçent, profesör veya ordinaryüs unvanını elde etmiş şahıslar arasında dahi söz, yazı ve hareketlerini mevki yahut pek daha küçük menfaatler temini veya muhafazası gayesine alet olarak kullanan bedbahtlar, ne yazık ki mevcuttur. Fakat Menderes’in pek iyi bilmesi gerekirdi ki bu zavallılar, iktidarı tenkit edenler arasında değil, ‘Menderes’in selefini olduğu gibi, yakında halefini de alkışlayacak olan ve bugün ise bizzat Menderes’i alkışlamakta bulunan kimseler’ arasında yer almaktadırlar. Onların hedefi, sosyal veya altruist gayeler ve prensipler için mücadele etmek değil, en kısa ve zahmetsiz yoldan menfaatler temin etmektir.”

Muammer Aksoy Gözaltına Alınıyor

Bu arada Muammer Aksoy, daha ortada görevden alma kararı yokken, hatta Senato kararından da önce Son Havadis ve Dünya gazetelerine bir beyanat vererek aşağıdaki açıklamayı yapmıştı:

“Garp medeniyetini benimsemek, fesi çıkarıp şapka giymekle olmaz. Mesele, başı (zihniyeti) düzeltmektir. Garpta profesörlerin neler deyip neler yazabileceğini bir defa olsun inceleyen her şahsın, hadise karşısında “memleket hesabına duyacağı üzüntü” sonsuz olacaktır. Fakat unutmamak lazımdır ki  hürriyetler bedava elde edilemezler.”

Bu demeç üzerine Aksoy, 3 Aralık 1956 akşamı “Vali bey sizinle görüşmek istiyor.” denilerek, Ankara Palas’taki bir toplantıdan eşinin ve arkadaşlarının haberi bile olmadan Emniyet Birinci Şubeye götürüldü ve sabaha kadar sorguya çekildi. Bu işlem, üniversite çevrelerinde bilim ve düşünce özgürlüğüne indirilmiş yeni ve büyük bir darbe olarak karşılandı.

Turhan Feyzioğlu, istifa mektubunun son paragrafında bu olaya da değindi: “Bilhassa ilmi ehliyeti, katıksız idealizmi ve medeni cesareti ile tanınmış bir meslektaşıma, Doç. Dr. Muammer Aksoy’a ve bazı masum öğrencilere reva görülen muameleler ve Üniversitelerin ‘tasfiye’ ve ‘tecziye’sinden bahsedecek kadar ileri giden müdahaleler karşısında teessürüm son haddine vasıl olmuştur.” 

Muammer Aksoy olayı, İktisat Asistanı Şerif Mardin’in istifa mektubunda da yer aldı: “Şimdiye kadar bir insanda gördüğüm ahlaki değerlerin en yükseklerini nefsinde toplayan, basiretin ve faziletin öz timsali telakki ettiğim Doçent Dr. Muammer Aksoy’un, birkaç gün evvel sanki adi bir suçlu imiş gibi Emniyet Müdürlüğüne celbedilerek isticvap edilmesi bu prensip meselesini bütün çıplaklığı ile ortaya atmıştır.”

Görüldüğü gibi, üniversitelerin demokratik ülkelerde olması gereken konuma ulaşması için çok bedeller ödendi. Mustafa Kemal Atatürk ile başlayıp, Hasan Âli Yücel ile devam eden mücadele sürecinde Kemalistler, azımsanmayacak ilerlemeler kaydettiler ve bedeller ödediler.

Muammer Aksoy, bu davanın da yürekli bir neferiydi.

Yüzüncü doğum yılınız kutlu olsun ölümsüz Genel Başkanım!

Kaynakça:

Güneş, T., SBF Hadisesi ve İlim Hürriyeti

Dönemin Forum Dergileri

Bu sayıdaki kapak başlığımızı önerirken bir kez daha fark ettim ki Mustafa Kemal Atatürk’ün yolundan gidenler olarak, içinde bulunduğumuz günlerde, yine tarihin “doğru çizgisinde” ilerlediğimizi görmenin mutluluğunu yaşıyoruz.

Şüphesiz ki bu durum, haklılığın getirdiği bir öz güveni ve mücadele bilincini de aşılıyor bizlere.

Bu mücadeleyi sürdürürken, 14 yıldır “durmak yok, yola devam” diyenlerin hangi yolda olduklarını ve kimlerle yol arkadaşlığı yaptıklarını asla unutmamamız gerekir.

Devleti yönetenlerin aldanma hakları yoktur. Atatürk, eğer kafasındaki ilerici planını, en yakın dostlarının dahi sözlerine bakıp sekteye uğratsaydı, bugün bir vatanımız, cumhuriyetimiz ve dolayısıyla doğduğumuzda elimize kolayca verilen bir kimliğimiz olamazdı. Demek ki aldanan insandan başkomutan olmazmış!

Biz, kamuda liyakat gözetilsin derken, kendimizde olmayan bir şeyi aramıyoruz. O Atatürk ki en yakın arkadaşlarının başarısızlığında dahi gereğini yapmış, onları görevlerinden alabilmiştir. Örneğin, İkinci İnönü Zaferinden sonra toplanan Londra Konferansı’na heyet başkanı olarak giden; ancak “tam bağımsızlık” ilkesine aykırı anlaşmalar yaparak yurda dönen Dışişleri Bakanı Bekir Sami Bey’i derhal görevden almıştır. Atatürk, bu konuyu şu sert sözlerle açıklamıştı: “Millî Hükûmet’in bağlı bulunduğu prensiplerle bu prensiplere bağlı bir Dışişleri Bakanı’nın tuttuğu yol arasındaki uyuşmazlığı açıklamak maalesef mümkün değildir. (Bekir Sami Bey’in) Kanaatinde isabet, iddiasında mantık olmadığına şüphe yoktu.”

Batı Cephesi Komutanı iken, Gediz Muharebesi’nde başarısız olan sınıf arkadaşı Ali Fuat (Cebesoy) Paşa’yı görevden almış, Moskova’ya göndermiştir.

Benzer şekilde, Şeyh Sait İsyanı’nı bastırmakta ağır kalan Fethi Okyar’ı başbakanlıktan almış, yerine İnönü’yü getirmiştir… Örnekler çoğalabilir.

Bizim hiç aldanmamamızın tarihi Cumhuriyet’in ilanından da geriye gitmektedir. 1909 yılına, 31 Mart Ayaklanması’na mercek tutalım. 15 Temmuz darbe girişimi ile arasındaki benzerlikler can alıcıdır:

İki girişim de gericidir. İkisi de emperyalist ülkelerce desteklenmiştir. Ve birinde Derviş Vahdeti, diğerinde Fethullah vardır.

31 Mart Ayaklanması’nı bastıran Hareket Ordusu’nun Kurmay Başkanı Mustafa Kemal, gericiliğin nelere yol açabileceğini İstanbul içlerinde kendi gözleriyle görmüştü. Aklı rehber edinmiş bir adam için, yaşamının bundan sonrasında aldanmak olanaklı mıdır?

Böyle olmadığını önce Şeyh Sait İsyanı’nda, sonra Menemen’de yaşanan ve Kubilay’ın şehit edildiği dinci kalkışmalarda gördük.

Emperyalist ülkeler için uluslaşma sürecini henüz tamamlamamış, yurttaşlık bilincine ve demokratik değerleri tam anlamıyla içselleştirememiş toplumlarda kargaşa çıkarmak her zaman kolay oldu.

1955 yılında patlak veren 6-7 Eylül olaylarından, 1 Mayıs 1977 Taksim Katliamına, Aksoy’ların, Mumcu’ların şehit edilişinden Sivas Madımak Oteli’ndeki faciaya kadar toplumumuz onlarca zorlu dönemeçten geçti.

Atatürk’ün “Türkiye Cumhuriyeti şeyhler, dervişler, müritler ülkesi olamaz.” sözüne sarılan tüm yurttaşlarımıza (sadece Atatürkçülere değil) dinsizlik veya din düşmanlığı etiketleri yapıştırıldı. Görüldü ki dine en büyük zararı verenler Atatürkçüler filan değil, IŞİD gibi, FETÖ gibi Amerikan emperyalizminin oyuncağı olan ve din maskesini kullanan teröristlerdir. Laiklik tam da bu nedenle yaşama geçirildi bu ülkede.

Neredeyse yüz yıldır “tam bağımsızlık, laiklik, çağdaşlık, demokrasi” mücadelesi veren Atatürkçüler, bu değerleri bir cemaatin, etnik grubun çıkarları ya da salt bireylerin, şirketlerin serbest rekabeti için istemediler. Küreselleşmeye ve onun yerli iş birlikçilerine karşı “ulus devlet” anlayışının tek çare olduğunu bildikleri için bu mücadeleyi sürdürdüler. Gerçekten,  “Atatürk ve O’nun düşünceleri 1938’de öldü.” diyenler tarihimizde hiçbir zaman 15 Temmuz’daki kadar haksız çıkmamışlardır.

Hiç aldanmamak kolay iş değildir; yolundan sapanlar, dönenler, başka ideolojileri Kemalizm’e yama yapmaya çalışanlar hep olacaktır. Bunlar tarihsel süreçte ideolojik duruşun özünü ve doğrultusunu bozmaz. Ulusal zorunluluklar, daha doğrusu yaşamın gerçekleri, bize tekrar tekrar Kemalizm’in güncelliğini gösteriyor.

Bizlere düşen görev, önümüze ışık tutan Kemalist düşünceyi -tam da haklı olduğu noktada- yeniden bu topraklarda egemen kılacak çalışmaları ara vermeden sürdürmektir.

Son GYK toplantımızdan sonra yayınladığımız sonuç bildirisinde de vurguladığımız gibi, “Atatürkçü Düşünce Derneği, yarıda bıraktırılmış ve yolundan saptırılmış Kemalist Devrimi yeniden başlatmanın mücadelesini bütün kararlılığıyla sürdürecektir.”

Mudanya Ateşkes Antlaşmasının (Mudanya Mütarekesi) 95. yılını kutluyoruz. Ulusal Kurtuluş Savaşımızla elde edilen büyük zaferi küçümsemek, yok saymak isteyenler, Mudanya Ateşkes Antlaşmasını ve önemini de görmezden geliyorlar.

Muzaffer Türk Ordularının İzmir’e girmesi üzerine, İtilaf devletleri Büyük Millet Meclisi Orduları Başkomutanı Mustafa Kemal Paşa’ya ateşkes çağrısı yaptılar. Ateşkes çağrısı İzmir’in kurtuluşundan sadece 10 gün sonra, 19 Eylül günü yapılmış ve Türk kuvvetleri Trakya bölgesini kurtarmak üzere İstanbul ve Çanakkale istikametinde yürüyüşe geçmişti.

Ateşkes görüşmeleri için yoğun temasta bulunanlar, Fransız Başbakanı Poincare, İngiliz Dışişleri Bakanı Lord Curzon ve İtalya’nın Paris Büyükelçisi Kont Sforza idi. Savaşta perişan olan Yunan ordularıydı. Ancak ateşkes için harekete geçen üç emperyalist devlet temsilcisiydi.

Ulusal Kurtuluş Savaşımızı küçümsemek isteyenler, Türk Ordusunun bu kutsal savaşta zayıf durumdaki Yunan ordusu ile çarpıştığını, ya da emperyalist devletlerin bir savaş tiyatrosu oynadığını iddia ediyorlar. Oysa 1914 yılında başlayan Birinci Paylaşım Savaşının başından itibaren Türkiye, Düveli Muazzama adı verilen emperyalist ülkelerle tam bir ölüm kalım savaşı vermiş, Osmanlı Devletinin 30 Ekim 1918 tarihinde imzaladığı Mondros Ateşkes Antlaşması ile, 10 Ağustos 1920 tarihinde imzaladığı Sevr Antlaşmasını Kuvayı Milliyeciler yırtıp atmış, 9 Eylül 1922 günü muzaffer Türk Ordusu İzmir’e girmiştir.

İzmir’in, ardından da Bursa’nın kurtulması ile Trakya’nın da kurtulacağını gören işgalciler acele ateşkes çağrısı yapmışlardır. 

Savaşların değişmez kuralıdır. Kiminle savaşırsanız, ateşkesi de, barış antlaşmasını da onlarla yaparsınız.

Bu gerçeği görmek için Bursa’nın Mudanya ilçesindeki Mütareke Müzesindeki tabloyu görmek yeterlidir. Mütareke Müzesinde ateşkes görüşmelerinin yapıldığı tarihi mermer masanın etrafında, görüşmeleri yürüten tarafları temsil eden mankenlerin kimler olduğuna baktığımızda, aslında muzaffer Türk Ordusunun kimlerle savaştığını görürüz. Masanın bir tarafında İsmet Paşa, diğer tarafında ise, İngiliz temsilcisi General Harrington, Fransız temsilcisi General Charpy, İtalyan temsilcisi, General Monbelli’yi temsil eden mankenleri görürüz. 3 Ekim günü başlayıp 11 Ekim günü sona eren görüşmeler sürerken, Yunan temsilcileri Mudanya açıklarında demirli İngiliz zırhlısında kendine verilen görevi başaramamış insanların suçluluğu içinde beklemektedir.

Görüşmeler başlarken, İsmet Paşa bu durumu görüşmesi itilaf devletleri heyetine sorar. Bu olayı İsmet Paşa anılarında şöyle anlatmaktadır. “…Ben mütareke heyetine Yunan heyeti nerede diye sordum. Yoktur. Gelmediler dediler. O halde bir neticeye varalım. Yunanlılar bunu ( konferansın sonuçlarını) kabul etmeye mecbur olacaklardır dedim. İtiraz etmediler…”

Çok çetin geçen Lozan barış görüşmelerinde de aynı tablo tekrarlanmış tartışmalar esas olarak İtilaf Devletleri temsilcileri ile yapılmıştır.

Hem Mudanya’da, hem de Lozan’da masada olmayan bir taraf daha vardır. Onlar da savaşın dolaylı mağlubu Osmanlı Hükümetidir. Osmanlı Hükümeti Mudanya’ya hiç çağrılmamış, Lozan’a ise İtilaf Devletlerinin manevrası ile Mudanya Ateşkes Antlaşmasından hemen sonra davet edişmiş, ancak, Büyük Millet Meclisinin ve Mustafa Kemal Paşa’nın  bu girişime yanıtı çok ağır olmuştur. Büyük Millet Meclisi ilk büyük devrimini 1 Kasım 1922 günü yaparak saltanatı kaldırmış ardından son Padişah Vahdettin İngiliz gemisi ile kaçarak ülkeyi terk etmiştir. Böylece Lozan’da yapay bir taraf kalmamıştır. Ulusal Kurtuluş Savaşımıza saldıranlar bu nedenle de Mudanya Ateşkes Antlaşmasına düşmandır.

Mudanya Ateşkes Antlaşmasının bir diğer önemli sonucu da tek mermi atmadan tüm Trakya ve boğazların kurtarılması olmuştur.

Kuvayı Milliyeciler, Ulusal Kurtuluş Savaşımızda emperyalizm ile çarpışmış, sonunda da onlarla ateşkes ve barış antlaşması yapmışlardır. Kim ne derse desin, gerçek bundan ibarettir.

Kahramanlarımızı bir kez daha saygı ve minnetle anıyoruz.

Lütfü Kırayoğlu

09.10.2017  

 

Aşağıdaki yazı Atatürkçü Düşünce Derneği Aydın Şubesi’nin kurucu başkanı Erol Ertuğrul’a aittir. Ertuğrul, dokuz yıl Aydın ADD başkanlığını yapmıştır.

Erol ERTUĞRUL

Ankara'da İlahiyat Fakültesi, Hukuk Fakültesi'nin bitişiğinde bir binadaydı. Bahriye Üçok, İlahiyat Fakültesi'nin hem ilk kadın akademisyeni, hem ilk kadın doçenti ve hem de ilk Atatürkçü öğretim üyesiydi. Prof. Dr. Bahriye Üçok o yıllarda Cumhuriyet gazetesinin ikinci sayfasına bir yazı gönderir. Sayfayı yöneten Sami Karaören, bu yazıyı beğenir ve ertesi günkü gazetede yayımlar. Üçok, yazısının yayımlanması üzerine Sami Karaören’i telefonla arayarak teşekkür eder. İleriki günlerde bir kaç yazı daha gönderir. İlahiyat Fakültesi'nden bir öğretim üyesinin, Cumhuriyet gazetesinde böyle aydınlık yazılar yazması ilgi ile izlenir. Bahriye Üçok, İstanbul’a geldiğinde Cumhuriyet gazetesine uğramayı ihmal etmez. Gazeteci Karaören ile tanışır. Yazılar vasıtasıyla güzel bir dostluk başlar... Bu görüşmeler Ankara'ya geliş gidişlerde de devam eder...

PANELDEN HATIRALAR            

Bir gün Trabzon Belediye Başkanı, Sami Karaören'e telefon eder, onu Lozan Konferansı'na davet eder. Karaören önce bu isteği kabul etmez. Belediye Başkanı "Uğur Mumcu’yu da çağırdım, o Sami Beyi mutlaka ikna et o gelsin, dedi" diye de ekler. Karaören, bu ısrar karşısında öneriyi kabul eder. Panelistleri Karaören belirler. Panel’e konuşmacı olarak Erdal İnönü, Hasan Esat Işık da çağrılır.  Karaören yönetici konuşmacıdır. Çok güzel bir panel olur. Karaören’in eşi Mehcure Hanım da onlarla birliktedir. Salondaki izleyiciler kadar da dışarıda dinleyenler vardır. Panel sürerken Karaören'in önüne bir not konulur ve panel bitiminde dışarıda onları bir aracın beklediği ve onları bir bahçeye götüreceği belirtilmektedir.

TRABZON'DA KONUKLARI OLDULAR

Panelden sonra Erdal İnönü'yü partililer gelip alır. Hasan Esat Işık ile Karaören bahsedilen araçla bahçeye götürülür. Orada onları bir gurup hanım karşılar. Derken masaya oturulur ve yemek faslı başlar. 'Çay mı, içki mi istersiniz' sorusu üzerine masmavi denize bakan yemyeşil bu bahçede bir kaç kadeh içilir. Sohbetler koyulaşır... Hasan Esat Işık, 1971 yılında Paris Büyükelçisi iken, Fransa’nın Marsilya şehrinde Ermeni anıtı açılması üzerine, Ankara'ya bile danışmadan durumu protesto ederek gelen bir diplomatımızdır. Bu çıkıştan dolayı gözler üzerindedir. Yemek yenilir. Artık kalkma vaktidir. Arabaya binilir ve Karadeniz'in o doyulmaz maviliği ve yeşilliği içinde ilerleyen araç, bir tepeye tırmanır. Tırmandıkça karşıda büyük bir konak belirir. Araç da bu konağın bahçesine girer ve kapılar açılır. Bahriye Üçok ve eşi Coşkun Üçok kapıda onları karşılar. Bahriye Hanım önce gelenleri tanıyamaz. Sonra yaklaşır ve tanır...  Sarılırlar... İki dost birbirine tekrar kavuşmuştur. Güzel bir sürpriz olur.

Malum Bahriye Hanım Trabzonlu'dur. Konak da onların... Bahriye Hanım "Sizi bırakmam" der ve konuklarını bir süre ağırlar. Karaören, bu vesileyle Bahriye Hanımın eşi tarihçi Prof. Dr. Coşkun Üçok ile de tanışmış olur. Sohbetin bir yerinde Karaören, Coşkun Bey'e Ordu ilinde yaşayanların neden Karadeniz şivesi ile konuşmadıklarını sorar. Prof. Coşkun Üçok, Fatih Sultan Mehmet’in Trabzon’u aldıktan sonra ordusunu burada konaklattığı ve Anadolu’dan buraya insanların yerleştirildiğini; Ordu'nun adının da Osmanlı Ordusunun burada konaklamasından dolayı verildiğini belirtir.

EŞİ HOCAMDI                

1988 yılında kaybettiğimiz rahmetli Coşkun Üçok, Ankara Hukuk Fakültesi'nden benim ve eşimin de hocasıydı... Coşkun Bey, Kur’an'ın ve ezanın Türkçeleştirilmesinden yanaydı. Bir derste "Fransızlar, İngilizler Türkçe konuştukları zaman şiveleri bize nasıl hoş geliyorsa, Ezanı ve Kur'an'ı Arapça okuduğumuzda da Arap'a hoş geliyor. Çünkü şiveyi veremiyoruz" demiş hepimizi düşündürüp güldürmüştü. Yıllar sonra ben Manavgat Kaymakamı iken 1980 yılı yazında Coşkun Üçok ve Bahriye Üçok kızları Kumru ile Manavgat’a gelmiş ve bir öğlen yemeğinde bize konuk olmuşlardı. Fakülte yıllarından konuşmuştuk. Gösterdiğimiz sevgi ve saygı kızlarını şaşırtmıştı. Oysa geçmişimiz vardı... Üçoklar aydınlanmacı, özgür düşünceli ve Atatürkçü öğretim üyeleriydiler. Erken kaybettik.

1990 YILINDA KATLEDİLDİ              

Bahriye Üçok derslerinde ve yazılarında İslâm dininin hurafelerden, yalanlardan, tarikatlardan kurtulmasını savunur; bunun için uğraşır, bu yolda kitaplar yazardı. Doğal olarak bu yazdıkları, söyledikleri din tüccarlarının işine gelmezdi ve kendisi bu nedenle dinci ve bölücü örgütlerin hedefi olmuştu. Tehditler alıyordu. 1971 yılında dönemin Cumhurbaşkanı Cevdet Sunay tarafından kontenjan senatörü olarak Meclis'e girmişti. 1984 yılında da Milletvekili olmuştu.

Muammer Aksoy, Turan Dursun, Bahriye Üçok, Uğur Mumcu ve Ahmet Taner Kışlalı... Hepsi de Atatürk Cumhuriyetinin yılmaz savunucuları ve yükselmekte olan dinci gericiliğe karşı laiklik barikatını kuvvetlendirmeye çalışan isimlerdi. FETÖ gibi Amerikancı yobazlığın önünü açmak için engel olarak görüldüler ve Gladyo suikastlarıyla katledildiler. Bu kapsamda, ADD kurucularından ve SHP Parti Meclisi Üyesi Doç. Dr. Bahriye Üçok'u, 6 Ekim 1990 günü evine gönderilen bombalı paketin elinde patlaması sonucu kaybettik. Üçok, o günlerde başlayan türban tartışmasında derin bilgi ve cesaretiyle gericilerin saldırılarını göğüslüyordu.

Ben Ankara 2. numaralı Devlet Güvenlik Mahkemesinde görülen Uğur Mumcu, Ahmet Taner Kışlalı, Bahriye Üçok, Muammer Aksoy Umut Davası'na Atatürkçü Düşünce Derneği Genel Merkezinin avukatı olarak katıldım. Bu dava da anılan saygın Atatürkçülerin avukatlığını yapmış olmaktan ötürü de onur duyuyorum.

Cumhuriyet gazetesi yazarı ve üniversiteden arkadaşım Uğur Mumcu, onun ardından şunları yazmıştı: "Bahriye Üçok niçin öldürüldü? Bu sorunun yanıtı bellidir. Atatürk ilkelerini savunduğu için... Terör her geçen gün biraz daha artıyor. Devlet, bu kanlı gösterileri gözünün ucuyla izliyor. İslâmi Hareket adlı örgüt Aksoy'u da Üçok'u da öldürdüklerini açıklıyor. Bu örgütü kimler yönetiyor? Bu örgüt, bir komşu ülkeden mi yönetiliyor? Bu örgütün Almanya'da adamları ve silahlı militanları mı var? Aksoy cinayeti susturucu takılmış bir silah ile işlendi. Emeç cinayetinde de susturucu kullanıldı. Kimler uçlarına susturucu takılmış silah kullanır? Kimler bu tür bombaları yapabilir? Ve daha da önemlisi; kimler cinayetlerden sonra polisin giremeyeceği yerlere gizlenir? İslâmcı terör örgütleri kimler? Bunları kimler kurmuş?" (Cumhuriyet, 9 Ekim 1990.) 

TBMM Başkanı İsmail Kahraman, TBMM'nin 26’ncı Yasama Dönemi’nin 2. Yasama Yılı’nın birinci birleşimini açış konuşmasında,  “141 yıllık Meclis geleneğimiz var.” diyerek, Türk milletinin iradesini temsil eden Birinci Büyük Millet Meclisi’nin açıldığı ve Türk halkının egemenliğini ilân ettiği 23 Nisan 1920 tarihinin önemini kavrayamadığını açıkça göstermiştir. Mustafa Kemal Atatürk’ün kurduğu ve ilk başkanı olduğu Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin 97 yıllık bir geleneği vardır; 141 yıllık değil!..

Mondros Ateşkes Anlaşması'yla 1. Dünya Savaşı'ndan yenik ayrılan, ve Meclisi İtilaf Devletleri tarafından dağıtılmış olan Osmanlı Devleti’nin  Mebusan Meclisi ile  Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin aynı geleneğe bağlı kabul etmek, Cumhuriyetin ilanını kabul etmemektir.   

Meclis Başkan Kahraman üstelik, açış konuşmasında, Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ün adını anmamakla, bulunduğu makamın Türk milleti için ne derece önemli, saygıdeğer tarihi bir makam olduğunun bilincine varamadığını da ortaya koymuştur. TBMM Başkanı olarak, Türk milletinin değerlerini hiç yokmuş saymak, tarihi gerçekleri çarpıtarak ya da değiştirerek anlatmak, kasıtlı ve bilinçli olarak Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin kurucusunun adını anmamak, Cumhuriyetimize ve milletimize yapılmış en büyük bir saygısızlıktır.

T.C Anayasası, "kutsal din duygularının, devlet işlerine ve politikaya kesinlikle karıştırılamayacağı;” nı belirtir. Ama, Kahraman, açış konuşmasında "vekillerimiz tam bir cihat ruhuyla çalıştılar" diyerek, Müslüman âlemi için dini bir görev olan bir unsuru TBMM’nin değerlerine ve işlerine karıştırarak Anayasal bir suç da işlemiştir.

Biz, Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluş ilkelerine ve ülkemizin bölünmez bütünlüğüne inanan Atatürkçüler,  Çanakkale ve Kurtuluş Savaşları kahramanı, Cumhuriyetimizin kurucusu, büyük Devlet Adamı Yüce Önder Mustafa Kemal Atatürk'ü anmayan, Atatürk ilke ve devrimlerini, evrensel gerçekleri inkar eden, Anayasa’ya aykırı davranan bir TBMM Başkanı’nın bu yüce koltukta oturmasını istemiyoruz!

 

Atatürkçü Düşünce Dünya Platformu 

Yönetim Kurulu

 

          Nutuk, Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün Türk Milleti’ne yaptığı tarihsel konuşmadır. Atatürk bu söylevini 15 – 20 Ekim 1927 tarihleri arasında, Cumhuriyet Halk Partisi’nin Ankara’daki ikinci kurultayında gerçekleştirmiştir. Atatürk söylevini altı günde, otuz altı buçuk saatte tamamlamıştır.

          Atatürk Nutuk’ta kendi deyişiyle: “Ulusal varlığı sona ermiş sayılan büyük bir ulusun bağımsızlığını nasıl kazandığını; bilim ve tekniğin en son ilkelerine, kısıntısız koşulsuz ulus egemenliğine dayanan, tam bağımsız ve çağdaş Türk Devleti’ni nasıl kurduğunu” anlatmaya çalışır.

          1925 yılında, Devrim karşıtı Şeyh Sait ayaklanması’ndan sonra, Takriri Sükun Yasası çıkarılmış, gerici Terakkiperver Fırka kapatılmış ve İstiklal Mahkemeleri kurulmuştur. Bu ortamda, Devrim’in ödünsüz ve kararlı gücüyle, “Kuruluş”un temel Devrim yasaları arka arkaya çıkarılmıştır. 1927 yılına gelindiğinde, Şapka Devrimi ve Giysi Devrimi yapılmış, Tekke – Türbe – Tarikatlar kaldırılmış, Takvim ve Saatler değiştirilmiş, Yurttaşlık Yasası başta olmak üzere temel devrim yasaları yürürlüğe girmiş ve İstiklal Mahkemeleri’nin görevi de bitmiş bulunuyordu.

          Nutuk’ta, Osmanlı Devleti’nin emperyalist devletlerce paylaşıldığı ve vatanın işgal edildiği günlerden başlayarak Bağımsızlık Savaşımız, Cumhuriyetimizin kuruluşu ve devrimlerin yapılışı anlatılır.

          Bir milletin maddi ve manevi bütün güçlerini harekete geçiren “Kuvayı Milliye” ruhunun uyanışı; işbirlikçi Saray’a karşı verilen mücadele; Atatürk önderliğindeki milletin “Ya İstiklal Ya Ölüm” ilkesiyle, korkusuzca ve inançla başardığı Bağımsızlık Savaşının evreleri; ulusal egemenliğe dayalı tam bağımsız Türk Devleti’nin kurulması; çağdaş uygarlık yolunda gerçekleştirilmiş devrimler anlatılır. Bu bir tarih, bizim “Kurtuluş” ve “Kuruluş” tarihimizin eseridir. Bu tarihin, tarihi yapan tarafından yazıldığı benzersiz bir eserdir.

          Nutuk, sadece geçmişte yaşanmış bir dönemin öyküsü değildir. Ömrünü tamamlayıp çökmüş Osmanlı Devleti’nin yıkıntısı arasından nasıl çağdaş bir ulus devlet yaratıldığının destanıdır. Varlığını Türk varlığına adamış üstün bir komutan, devrimci bir önder, ufku geniş bir devlet adamı olan Atatürk’ün sadece askeri ve siyasal eylemlerini anlatmaz. Bunun yanı sıra, Türkiye Cumhuriyeti’ne şekil veren düşünce ve görüşlerini de yansıtır.

          Atatürk, geleceğe yürüyen Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin yol haritasını da çizer: “ Ulusumuzun güçlü, mutlu ve sağlam bir düzen içinde yaşayabilmesi için, devletin bütünüyle ulusal bir siyasa gütmesi ve bu siyasanın iç örgütlerimize tam uyumlu ve dayalı olması gereklidir. Ulusal Siyasa demekle anlatmak istediğim şudur: Ulusal sınırlarımız içinde, her şeyden önce kendi gücümüze dayanarak varlığımızı koruyup ulusun ve yurdun gerçek mutluluğuna ve bayındırlığına çalışmak; gelişigüzel, ulaşılamayacak istekler peşinde ulusu uğraştırmamak ve zarara sokmamak; uygarlık dünyasının uygarca ve insanca davranışını ve karşılıklı dostluğunu beklemektir.”     

          Nutuk, bu yüzden bu güne de yarına da ışık tutar. Atatürk Nutuk’ta: “ Ulusum için ve yarınki çocuklarımız için dikkat ve uyanıklık sağlayabilecek kimi noktaları belirtebilmiş isem kendimi mutlu sayacağım” der.

          Atatürk Nutuk’un sonunda: “Bu gün ulaştığımız sonuç, yüz yıllardan beri çekilen ulusal yıkımların yarattığı uyanıklığın ve bu sevgili yurdun her köşesini sulayan kanların karşılığıdır. Bu sonucu, Türk Gençliğine kutsal bir armağan olarak bırakıyorum” der.  Sonra, tüm Nutuk’u özetlediği son sözleriyle, Türk geleceğinin gençlerine seslenir: “ Ey Türk Gençliği! Birinci ödevin; Türk bağımsızlığını, Türk Cumhuriyeti’ni, sonsuzluğa değin korumak ve savunmaktır. Varlığının ve geleceğinin biricik temeli budur…”

          Siyasal İslam görüşündeki iktidarlarca, ülkedeki bütün okulların İmam Hatipleştirilmesine ve müfredattan/öğretim konularından Atatürk’ün çıkarılmasına çalışılan günümüzde; eğitim – öğretimin ulusallığı, bilimselliği ve birliği ortadan kaldırılmıştır. Bu duruma gelinmesinde, Nutuk’un okullarda ders olarak okutulmamasının payı büyüktür.  Okullarımızda ulusal tarihimizi Atatürk’ten öğrenerek yetişecek ve yürekleri vatan, millet, Atatürk sevgisiyle dolacak gençlerimizin “birinci ödev”lerini hiçbir zaman unutmayacağı bilinememiştir.

          Vatan, Türk Milleti, Atatürk varsa biz varız. Yaşadığımız şu günlerde olan bitene ve olması istenilenlere bakınca kendimize sormadan edemiyoruz: Atatürk’ü unutturma, laik ulus devleti bölme ve yıkma heveslilerinin acaba Nutuk’tan ve Türk Gençliği’nden hiç mi haberleri olmadı?

GÜNGÖR BERK

ADD BDK ÜYESİ